ÇALIŞMA ALANLARININ DÖNÜŞÜMÜNDE ÇOK FONKSİYONLU TASARIM VE UYGULAMAYA BİR ÖRNEK: MEZUNLAR DERNEĞİ VE KARİYER MERKEZİ
Özet
Teknolojinin gelişimi, ekonomideki değişiklikler ve sosyal ve kültürel farklılıklar, çalışma alanlarını işlevsel açıdan farklı işlevlere ve biçimlere dönüştürüyor. Sabit bölme yüzeyleri ve rutin iş akışlarıyla karakterize edilen geleneksel ofis kavramıyla ilişkilendirilen çalışma yaklaşımı, değişen ve gelişen küresel sisteme uygun olarak evrim geçirerek esnek, hibrit ve çok işlevli çalışma alanlarına yerini bırakmıştır. Böylece, çalışma alanları farklı iş profillerine cevap verebilen ve disiplinler arası çalışmayı mümkün kılan esnek, hibrit ve çok işlevli bir mekânsal kavrama dönüşmüştür. Bu şekilde, çalışma alanları kurumların alanı paylaşmasını sağlar ve kapsamlı toplantı ve seminerlerin düzenlenebileceği, farklı iş akışı sistemlerinin barındırılabileceği ve danışmanlık, iletişim ve sosyalleşme gibi stresi azaltıcı faaliyetlerin sürdürülebileceği ortamlara dönüşür. Bu çalışma, verilen örnek üzerinden, günümüzde farklı ihtiyaçlara uygun olarak dönüşen çalışma alanlarının mekânda nasıl yansıdığını ve bu değişen alanların kullanıcılara işlevsel ve algısal boyutlarda ne tür fırsatlar sunduğunu ortaya koymaktadır. İşlevsellik, esneklik ve hibrit sistemler sonucu dönüşen çalışma alanlarına örnek olarak incelenen bu vaka çalışması, Selçuk Üniversitesi bünyesinde yer almakta olup, yazarlar tarafından tasarlanıp uygulanan Kariyer Planlama Merkezi ve Mezunlar Derneği'nin ortak kullanım alanını kapsamaktadır. Vaka çalışmasını oluşturan proje kapsamında, açık ve kapalı ofis sistemlerine dayalı karma ofis tipleri, toplanma ve çalışma alanları, sosyalleşme alanları ve öğrencilerin veya mezunların ortak projeler geliştirebileceği, araştırma yapabileceği, istihdama yönelik planlar yapabileceği ve benzeri tüm faaliyetleri yürütebileceği birimler ele alınmıştır. Çalışma, çağdaş çalışma kültürünün üniversite kampüslerindeki iç tasarım üzerindeki yansımalarını tartışarak yeni bir yaklaşım sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Activity-Based, Coworking Spaces, Flexible Working, Hybrid Working, Multifunctional Space, Transformation of Workspaces
Konu Alanı: Mühendislik -> Mimarlık -> İç Mimarlık
Appel-Meulenbroek, R., Groenen, P., & Janssen, I. (2011). Son kullanıcının faaliyet tabanlı ofis konseptlerine bakışı. Kurumsal Gayrimenkul Dergisi, 13(2), 122–135. https://doi.org/10.1108/14630011111136830
Babapour Chafi, M., Hultberg, A., & Bozic Yams, N. (2022). Pandemi sonrası ofis çalışması: Sürdürülebilir bir çalışma ortamı için algılanan zorluklar ve fırsatlar. Sürdürülebilirlik, 14(1), 294. https://doi.org/10.3390/su14010294
Brown, J. (2017). “Üçüncü mekan”ın küratörlüğü mü? Ortak çalışma alanları ve yaratıcılığın aracılığı. Geoforum, 82, 112–126. https://doi.org/10.1016/j.geoforum.2017.04.006
Candido, C., Thomas, L., Haddad, S., Zhang, F., Mackey, M., & Ye, W. (2019). Aktivite tabanlı çalışma alanlarının tasarımı: Memnuniyet, verimlilik ve fiziksel aktivite. Building Research & Information, 47(3), 275–289. https://doi.org/10.1080/09613218.2018.1476372
Gerdenitsch, C., Korunka, C., & Hertel, G. (2018). Aktivite tabanlı esnek bir ofiste ihtiyaç-arz uyumu: Yer değiştirme sırasında yapılan boylamsal bir çalışma. Çevre ve Davranış, 50(3), 273–297. https://doi.org/10.1177/0013916517697766
Hodzic, S., Kubicek, B., Uhlig, L. ve Korunka, C. (2021). Aktivite tabanlı esnek ofisler: Boylamsal bir çalışmada işle ilgili sonuçlar üzerindeki etkiler. Ergonomi, 64(4), 455–473. https://doi.org/10.1080/00140139.2020.1850882
Jansz, S., Mobach, MP ve van Dijk, T. (2020). Kampüs etkileşim alanları ve hizmetleri için kritik başarı faktörleri – Sistematik bir literatür incelemesi. Tesis Yönetimi Dergisi, 18(2), 89–108. https://doi.org/10.1108/JFM-08-2019-0041
Kojo, I., & Nenonen, S. (2017). Ortak çalışma alanlarının evrimi: Sürücüler ve olasılıklar. Intelligent Buildings International, 9(3), 164–175. https://doi.org/10.1080/17508975.2014.987640
Oygür, I., Göçer, Ö., & Ergöz Karahan, E. (2022). Hibrit iş yeri: Pandemi sonrası dönemde aktivite tabanlı ofis tasarımı. İç Mekan Tasarımı Dergisi, 47(3), 3–10. https://doi.org/10.1111/joid.12218
Spinuzzi, C. (2012). Birlikte yalnız çalışmak: Ortaya çıkan işbirlikçi bir faaliyet olarak ortak çalışma. İşletme ve Teknik İletişim Dergisi, 26(4), 399–441. https://doi.org/10.1177/1050651912444070
Wohlers, C., & Hertel, G. (2017). İş yerinde nerede çalışılacağını seçmek – Aktivite tabanlı esnek ofislerin faydaları ve risklerine ilişkin teorik bir modele doğru. Ergonomi, 60(4), 467–486. https://doi.org/10.1080/00140139.2016.1188220
Wohlers, C., & Hertel, G. (2018). Aktivite tabanlı esnek ofis tasarımının ekip çalışması üzerindeki uzunlamasına etkileri. Frontiers in Psychology, 9, 2016. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2018.02016
Noraslı, M. & Çınar, H. (2026). ÇALIŞMA ALANLARININ DÖNÜŞÜMÜNDE ÇOK FONKSİYONLU TASARIM VE UYGULAMAYA BİR ÖRNEK: MEZUNLAR DERNEĞİ VE KARİYER MERKEZİ. In Yılmaz, S. (Ed.), İç Mimarlıkta Güncel Yaklaşımlar ve Mekansal Araştırmalar - Contemporary Approaches and Spatial Research in Interior Architecture (pp. -). Vizetek Yayıncılık. https://doi.org/10.54637/vizetek.9786253824921
| Kitap: |
| Yayınevi:
Vizetek Yayıncılık |